ผมว่าง ผมจึงอ่าน ผมจึงคิด ผมจึงเขียน ผมจึงร้อยเรียงสิ่งดีๆออกมา
คนไม่ว่างได้แต่ตำหนิติเตียน ไม่คิด ไม่เขียน หมั่นเพียรจ้องทำลาย
ผมผิด ผมพลาด ผมฉลาดมากขึ้น เพราะผมได้ฝึกฝน ผมได้ทดลอง
คนไม่ผิด เพราะไม่เคยลงมือทำ คนเหล่านั้นใช้ปากทำทุกอย่าง
ผมดีใจที่ผมว่าง เพราะความว่างคือความไม่มี คือถ้วยชาที่ยังเหลือที่ให้น้ำชา
คนไม่ว่างเปรียบดังถ้วยเต็ม ไม่เหลือให้อะไรใส่ลงไปได้
ผมว่างผมไม่ปิดกัน ไม่ไม่แดกดันใคร ไม่อิจฉา ไม่คิดร้าย ไม่ป้ายสีใคร
