วันนี้ผมไปหาลูกค้าที่ TOT เพลินจิตรคุยงานเสร็จ หิวมากเลยเดินไปที่โรงอาหาร
เจอคุณลุงคนนึงนั่งเฝ้าร้านบะหมี่ กับแม่ค้า
ผมสั่งบะหมี่เกี้ยวพิเศษ 1 ชาม แล้วถามแม่ค้าว่าอร่อยไหม
แม่ค้าตอบทันใจว่าต้องชิมแล้วจะติดใจ แล้วคุณลุงก็หัวเราะขึ้นมา
ใบหน้าที่มีรอยยิ้มของคุณลุง และปากกว้างๆ ทำให้ผมเห็นว่าคุณลุงฟันหลอแล้ว
มองหน้าอีกที อืม ท่าทางคุณลุงจะมีเชื้อจีน งั้นผมเปลี่ยนจากคุณลุงเป็นอาแปะก็แล้วกัน
อาแปะบอกผมว่าปีนี้ก็อายุ 70 แล้ว ร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง ยืนไม่ไหว ต้องนั่งอย่างเดียว
ปีที่แล้วแกยังพอมีแรงที่จะขายของได้บ้าง มีตู้แช่น้ำเย็นขาย ปีนี้ไม่ไหวนั่งเฝ้าร้านดีกว่า
แล้วแกก็บอกว่าไม่รู้ว่าจะเหลืออายุอีกเท่าไร จะได้หายใจกี่วัน แต่ก็ถือว่าใช้ชีวิตคุ้มแล้ว
อยู่มาตั้งนานแล้ว บางคนหนุ่มกว่าแกแต่ก็ตายก่อน ดูอย่างทหารภาคใต้สิ แกขอให้ทุกๆวัน
ของแกที่เหลืออยู่มีความสุข และแกก็จะขอทำความดีทุกๆ วันทุกๆ ถ้อยคำของแปะเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ยิ่งแน่ชัดมากขึ้นว่าแกฟันหลอแน่ๆ
กินก๋วยเตี๋ยวหมดแล้ว อิ่มแล้ว กลับมาคิดถึงว่า อืม คนเรามีทั้งที่ดีและร้าย
แต่เราเลือกได้นี่ว่าเราจะเป็นแบบไหน จะดีหรือร้ายก็เลือกเอา ชีวิตคนเราไม่นาน
อยู่ๆ ตายวันตายพรุ่งก็ไม่รู้ ที่อยู่ก็ขอทำความดีละกัน ขอให้ทุกวันมีความสุขเหมือนแปะ
ละม้ายคล้ายให้ผมคิดไปถึง วลีนึงที่ว่า ทุกข์มีไว้ให้รู้ให้เห็นแต่ไม่ได้ให้"เป็น"
ก่อนออกจาก TOT ผมเดินไปทักแปะอีกครั้งบอกว่ามาคราวหน้าจะแวะมากินอีกแปะยิ้มแฉ่งเลย ทำให้รู้แน่ๆ ว่าแกฟันหลอ
วันนี้อาหารอิ่มกาย ความคิดอิ่มใจครับ
เชิญทุกท่านทานข้าวเที่ยงกันให้อร่อยนะครับ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น